Jedna od pet žena i djevojčica koje žive u Australiji imaju invaliditet (18,6%) što predstavlja više od dva miliona žena i devojčica sa invaliditetom.
Verovatnije je da će se žene i devojčice sa invaliditetom nego muškarci i dečaci sa invaliditetom (i druge žene i muškarci) suočiti sa medicinskim intervencijama radi kontrole rađanja i da će doživljavati znatno više ograničavanja i ekstremnih kršenja svojih seksualnih i reproduktivnih prava.
U poređenju sa drugima, žene i devojčice sa invaliditetom češće će biti izolovane i odvajane unutar okruženja u kojima žive, zatvarane ili dobijati usluge podrške. One su podložne višestrukim oblicima i različitim stepenima ‘lišavanja slobode’ i verovatnije je da će biti podvrgnute nereguliranim ili nedovoljno regulisanim restriktivnim intervencijama i praksama, često nametnutim kao sredstvo prinude, discipline, pogodnosti ili odmazde od strane drugih. Za žene sa invaliditetom iz domorodačke populacije postoji rizik da budu zatvorene na neodređeno vreme, često bez presude, u zatvore i u psihijatrijske ustanove širom Australije.
Žene sa invaliditetom u Australiji imaju manje moći i manje resursa nego druge žene i muškarci. Mnogo je verovatnije da žive u siromaštvu nego ljudi u opštoj populaciji. Moraju više da rade da osiguraju svoj život; imaju manje kontrole nad prihodima i imovinom, i imaju slabu ekonomsku sigurnost. Mnogo je verovatnije da će biti nezaposlene nego žene bez invaliditeta i muškarci sa invaliditetom; manje je verovatno da se nađu među plaćenom radnom snagom; imaju niže prihode od zaposlenja; postoji veća verovatnoća da dožive diskriminaciju na tržištu rada po osnovu roda i invaliditeta; i mnogo ih je više nego drugih žena i muškaraca sa nesigurnim, neformalnim, i minimalno plaćenim zaposlenjima.
U poređenju sa muškarcima sa invaliditetom i drugim ženama, žene sa invaliditetom doživljavaju suštinsku ugroženost u oblasti stanovanja, češće imaju iskustvo beskućništva, i mnogo je verovatnije da će biti pogođene nedostatkom pristupačnih stanova.
Verovatnije je da žene i devojčice sa invaliditetom budu samohrani roditelji, da žive sami ili sa roditeljima nego muškarci sa invaliditetom, u većem su riziku od razdvajanja/ razvoda nego muškarci sa invaliditetom i često imaju poteškoća u zadržavanju starateljstva nad decom posle razdvajanja / razvoda. Za majke sa invaliditetom je deset puta veća verovatnoća nego za druge roditelje da će im nadležni oduzeti dete na osnovu invalidnitete pre nego na osnovu bilo kakvih dokaza o zanemarivanju deteta.
Kao i mnoge žene, žene sa invaliditetom dele teret odgovornosti za neplaćeni rad u privatnoj i društvenoj sferi, uključujući na primer kuvanje, čišćenje i negu dece i rođaka. Mnogo manje je verovatno da će žene sa invaliditetom u poređenju sa drugim ženama i muškarcima sa invaliditetom dobiti uslugu podrške, i to važi za sve vrste usluga i u svim oblastima.
Izvor: Women with Disabilities Australia (WWDA), 2018. The Status of Women and Girls with Disability in Australia (2018). WWDA: Hobart, Tasmania.
